elchron

Παρασκήνιο, 12-8-2022 Αντωνόπουλος

Παρά την ηχηρή καταδίκη του γεγονότος, γιατί δεν ζητήσατε και εσείς όπως ο ΣΥΡΙΖΑ την παραίτηση του Πρωθυπουργού και την προκήρυξη εκλογών;

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση και το επιτελικό κράτος που οραματίστηκε ο κ. Μητσοτάκης δεν μπορούν να σταθούν μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις. Η κυβέρνηση οφείλει πρώτα να απαντήσει σε μια σειρά αναπάντητων έως σήμερα ερωτήσεων και να περατωθεί η έρευνα που θα αποδείξει ποιοι κατέχουν και για λογαριασμό ποιων χρησιμοποιούν το λογισμικό Predator στην Ελλάδα, για ποιον λόγο παρακολουθούταν ο κ. Ανδρουλάκης, γιατί δεν υπήρχε δικαστικός έλεγχος και άλλα. Προτεραιότητα μας είναι η αλήθεια ναι όχι ένας αποπροσανατολισμός από την ουσία του θέματος.

Θεωρείτε ότι πίσω από την υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών υπάρχουν και εξωθεσμικά κέντρα;

Αυτό είναι κάτι που μπορεί να το γνωρίζει μόνο η κυβέρνηση και ιδίως ο Πρωθυπουργός ο οποίος κατά κύριο λόγο ευθύνεται για το σκάνδαλο και το συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας το οποίο πρεσβεύει. Η υπόθεση των υποκλοπών δείχνει πολύ σοβαρότερη από ότι νομίζαμε. Δυστυχώς το κουβάρι των αποκαλύψεων είναι μακρύ και πολύ φοβάμαι ότι όσο περνούν οι μέρες θα έρχονται στη δημοσιότητα νέα στοιχεία και οι εξελίξεις θα είναι καταιγιστικές.

Ποια είναι τα συμπεράσματα που έχετε βγάλει παρακολουθώντας τους κυβερνητικούς χειρισμούς;

Ότι η κυβέρνηση είναι σε πανικό και ολισθαίνει σε λάθη και αντιφάσεις.

Αρχικά ότι δεν υπάρχουν παρακολουθήσεις προσπαθώντας να υποβιβάσει το ζήτημα και να αποκρύψει στοιχεία, έπειτα ότι υπάρχουν. Στη συνέχεια, στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, ο απερχόμενος επικεφαλής της ΕΥΠ και δύο υπουργοί αναφέρουν ότι δεν γνωρίζουν τίποτα για το Predator και την παρακολούθηση ενώ αποδείχθηκε ότι ο κ. Ανδρουλάκης παρακολουθούταν συστηματικά. Έπειτα, η κυβέρνηση εμπλέκει τρίτες χώρες, ενώ οι Πρέσβεις της Ουκρανίας και της Αρμενίας διαψεύδουν δημόσια την ανάμειξή τους. Τέλος ότι η «επισύνδεση» στο τηλέφωνο του Νίκου Ανδρουλάκη «πολιτικά είναι κάτι το οποίο δεν θα έπρεπε να έχει συμβεί», «η νομιμότητα της όμως δεν αμφισβητείται». Εάν η νομιμότητά της δεν αμφισβητείται τότε γιατί δεν θα έπρεπε να συμβεί; Τα ερωτήματα είναι πολλά και τα επιχειρήματα της κυβέρνησης έωλα.

Το πλέον θλιβερό συμπέρασμα όμως είναι ότι δεν υπάρχει σεβασμός στο Σύνταγμα, στην ΕΣΔΑ, στην αρχή της αναλογικότητας και εκλείπει ο απαραίτητος δικαστικός έλεγχος. Με λίγα λόγια απουσιάζει κάθε έννοια κράτους δικαίου. Πως ακριβώς ένας πολίτης θα εμπιστευτεί ένα τέτοιο κράτος; Είναι ένα τέτοιο κράτος δημοκρατικό;

Είστε ένας νέος άνθρωπος που κάνει τα πρώτα του βήματα στη πολιτική. Ποια είναι τα συναισθήματα και γενικότερα η «γεύση» που σας αφήνει αυτή η υπόθεση;

Γλυκόπικρη. Πικρή γιατί σαν δικηγόρος που ασχολείται πάνω από μία δεκαετία με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου με απογοητεύει η χώρα μας να γίνεται πρωτοσέλιδο σε όλα τα σοβαρά διεθνή μέσα ενημέρωσης για τόσο σοβαρά σκάνδαλα. Όμως η πολιτική σκηνή μιας χώρας δεν είναι ένα κόμμα, ακόμη και αν αυτό κυβερνά. Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ κινείται θεσμικά, αποφεύγοντας να τορπιλίσει τοξικά τον δημόσιο διάλογο, διεκδικώντας το αυτονόητο: διαφάνεια. Αυτό από μόνο του είναι ένας πολύ καλός λόγος για ένα νέο άνθρωπο να ασχοληθεί με την πολιτική. Η αίσθηση ότι μέσα σε μία προσπάθεια διάτρησης του δημοκρατικού πολιτεύματος υπάρχουν πολιτικοί που παλεύουν για κάτι καλύτερο.

Εκτιμάτε ότι ο κ. Ανδρουλάκης θα πρέπει να ανταποκριθεί στο «κάλεσμα» της Κυβέρνησης προκειμένου να ενημερωθεί αρμοδίως για το περιεχόμενο των υποκλοπών που έγινε στο τηλέφωνο του;

Ο κ. Ανδρουλάκης δεν κλήθηκε νομίμως από αρμόδια Αρχή προκειμένου να λάβει γνώση για την διαδικασία και τους λόγους παρακολούθησης του κινητού του τηλεφώνου. Βάσει ποιου νόμου καλεί η κυβέρνηση τον κ. Ανδρουλάκη να ενημερωθεί; Ο Πρωθυπουργός και ο κύριος Γεραπετρίτης «καλούν προς ενημέρωση τον κ. Ανδρουλάκη» σαν να πρόκειται για ένα φιλικό καβγαδάκι λέγοντας ψέματα στη Βουλή, το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ όμως έχει επιλέξει εξ αρχής το δρόμο της θεσμικής επάρκειας και της νομιμότητας. Δεν είναι ένα προσωπικό ζήτημα, είναι ζήτημα δημοκρατίας. Οι πολίτες δικαιούνται να ξέρουν ποιοι είναι στο τιμόνι της χώρας και με ποιο τρόπο τη διοικούν. Αντί ο κύριος Μητσοτάκης να τους τρομοκρατεί με δήθεν «ασύμμετρες και υβριδικές απειλές» ας τους απαντήσει για ποιο λόγο έχει επιλέξει να διοικεί με πρακτικές που υπονομεύουν το πολίτευμα της χώρας.

 

Στο Καρφί, 6-8-2022, Συνέντευξη στο Χρήστο Δρούζια

Πριν δύο μήνες εκλεχθήκατε μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, μετά από πρόταση του Νίκου Ανδρουλάκη. Πως λάβατε την απόφαση να μπείτε στην κεντρική πολιτική σκηνή και ποιοι είναι ο στόχοι σας, από το νέο σας πόστο;

Η απόφαση ήταν δύσκολη γιατί η ελληνική πολιτική σκηνή δυστυχώς δεν αποτελεί πόλο έλξης νέων ανθρώπων. Οι περισσότεροι φοβόμαστε ένα τέτοιο βήμα έχοντας στο μυαλό μας τις λέξεις «πόλωση» και «τοξικότητα». Όμως ο Νικος Ανδρουλακης έδειξε έμπρακτα ότι το ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ έχει χώρο για νέους ανθρώπους που έχουν όρεξη να φέρουν φρέσκιες ιδέες και να συμβάλουν σε μια πολιτική σκηνή που σκοπό δεν έχει την αντιπαράθεση χωρίς λόγο ή ουσία αλλά την εποικοδομητική κριτική. Κύριος στόχος μου να φέρω στο τραπέζι βέλτιστες πρακτικές που έχουν δοκιμαστεί ευρωπαϊκά από σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις ώστε να αναβαθμιστεί το βιοτικό επίπεδο των πολιτών.

Γνωρίζουμε ότι τώρα ετοιμάζεται το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ. Ποια είναι τα θέματα που θεωρείτε ότι το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ πρέπει να συμπεριλάβει στην πολιτική του ατζέντα και να τα αναδείξει περισσότερο;

Τα θέματα που βρίσκονται στο κέντρο της προσοχής μας είναι όσα αφορούν και επηρεάζουν άμεσα τη ζωή των συμπολιτών μας. Η ακρίβεια, η στέγαση, η παιδεία, η υγεία. Θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό να μπορούν οι νεότεροι στο ξεκίνημα τους και οι ηλικιωμένοι να ζουν αξιοπρεπώς και να μπορούν να στηριχθούν στο κράτος. Οι φόροι να έχουν ανταποδοτικό χαρακτήρα, οι μισθοί να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, οι νέοι να δημιουργούν, όσοι έχουν ανάγκη περίθαλψης να τη λαμβάνουν χωρίς να κινδυνεύουν και η παιδεία να μην είναι ένας τομέας πειραματισμών αλλά να προσφέρει σταθερότητα και να προετοιμάζει τα παιδιά για μια σύγχρονη και αλληλέγγυα κοινωνία.

Όσον αφορά τις επαφές σας με τους νέους ποια είναι η εικόνα που έχετε αποκομίσει; Ποιο είναι το κυριότερο πρόβλημα που τους απασχολεί;

Το ζήτημα της στέγασης και η έλλειψη προοπτικής. Ένας νέος σήμερα παίρνει μισθό Ελλάδας (στην καλύτερη περίπτωση γιατί καλό είναι να μην ξεχνάμε και τους ανέργους) και καλείται να πληρώσει υπηρεσίες και αγαθά σε τιμές Βελγίου η Ολλανδίας χωρίς ταυτόχρονα να μπορεί να έχει αξιόπιστες και αξιόλογες κοινωνικές παροχές. Πολλοί εξακολουθούν να θέλουν να φύγουν από τη χώρα και όσοι σκέφτονται να επιστρέψουν θέτουν τα ζητήματα της υγείας και της παιδείας ως τροχοπέδη.

Κατά τη γνώμη σας, πώς πρέπει να κινηθεί το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ. Στροφή προς το Κέντρο ή στροφή προς τα αριστερά;

Το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ είναι ένα κόμμα σοσιαλδημοκρατικό, έχει τη βάση του στην κοινωνία και αναπόφευκτα η μάτια του είναι στραμμένη στα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και την ισότητα. Τα τελευταία χρόνια λόγω της οικονομικής κρίσης, των μνημονίων και της αστάθειας παρατηρήσαμε όλοι μια στροφή προς την διάσωση της οικονομίας αγνοώντας την κοινωνική διάσταση αυτής της κρίσης. Οδεύοντας σε ένα πιο «ευρωπαϊκό» μοντέλο διακυβέρνησης που ίσως επιβάλει αναγκαστικές συνεργασίες στο πολιτικό σκηνικό, το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ δεν λοξοκοιτάει δεξιά η αριστερά, θα έλεγα έχει στραμμένο το βλέμμα στο να καταφέρει να παντρέψει το κοινωνικό πρόσημο με μια ισχυρή οικονομία που θα επιτρέπει στον πολίτη να ευημερήσει.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει καλέσει το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει». Τι απαντάτε;

Εμάς μας ενδιαφέρει να αυξήσουμε κι άλλο το ποσοστό μας ώστε να μπορέσουμε να επιβάλουμε τις θέσεις μας στα πιο καίρια ζητήματα της επόμενης τετραετίας. Προεκλογικά οφείλουμε να ενημερώσουμε τους πολίτες ποια είναι τα όρια μας και τι σκοπεύουμε να πράξουμε σε όσα τους αφορούν. Μετεκλογικά θα αξιοποιήσουμε τις δυνάμεις μας προς όφελος της κοινωνίας. Ο κ. Τσιπρας επέλεξε δύο φορές να συντάξει τις δυνάμεις του με τον κ. Καμμένο. Εμείς επιλέγουμε να προτείνουμε προοδευτικές λύσεις για τους μη προνομιούχους τις εποχής μας.

Ελένη Χρονοπούλου: Ο αγώνας όλων μας είναι το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής να ξαναριζώσει στην κοινωνία

Το «νέο» αίμα στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής δεν σηματοδοτεί μόνο την ηλικιακή ανανέωση. Κυρίως πρόκειται για πρόσωπα αυτοδημιούργητα, που το καθένα μέσα από την προσωπική του διαδρομή, προσωποποιεί την κοινωνική ελληνική πραγματικότητα: Του brain drain, της δημιουργικής Ελλάδας και του πολιτισμού. Οι επιλογές του Νίκου Ανδρουλάκη υπηρέτησαν πρωτίστως την ανανέωση.

Η Ελένη Χρονοπούλου εκλέχτηκε τέταρτη στη σειρά κατάταξης, με μεγάλο ποσοστό σταυροδοσίας που την έφερε ψηλότερα και από γνώριμα πρόσωπα της πολιτικής. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακό στο διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο στο Βέλγιο. Εργάστηκε ως νομικός σύμβουλος επί 6 χρόνια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την αναθεώρηση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας περί προστασίας προσωπικών δεδομένων και για θέματα ασύλου και μετανάστευσης. Τα τελευταία τρία χρόνια εργάζεται ως νομική σύμβουλος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Γενική Διεύθυνση Δικαιοσύνης και Καταναλωτών). Δύτρια και δρομέας… ρίχτηκε δυναμικά στον αγώνα αντοχής της πολιτικής.

Διαβάστε την συνέντευξη της Ελένης Χρονοπούλου:

Κυρία Χρονοπούλου, είστε εδώ και λίγες ημέρες μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ, μετά από πρόταση του ίδιου του Προέδρου, Νίκου Ανδρουλάκη. Μιλήστε μας για εσάς και φυσικά τι σηματοδοτεί για την δημοκρατική παράταξη ένα πολιτικό συμβούλιο αποτελούμενο από νέους ανθρώπους όπως εσείς;
Ένα πολιτικό συμβούλιο αποτελούμενο από νέους ανθρώπους που μπαίνουν στο στίβο της πολιτικής με όρεξη να αλλάξουν τα κακώς κείμενα σημαίνει ένα νέο σημείο εκκίνησης. Μαζί με τους παλαιότερους που κράτησαν όρθια τη χώρα και την παράταξη σε πολύ δύσκολους καιρούς, ταιριάζοντας την εμπειρία με νέες πρακτικές, μαθαίνοντας από τα λάθη και έχοντας όραμα μπορεί το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ να σηματοδοτήσει μια νέα εποχή για τη χώρα.
Όσο για εμένα, εργάζομαι ως νομικός σύμβουλος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έχω πολυετή εμπειρία σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στο παρελθόν έχω εργασθεί στον ιδιωτικό τομέα και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τα τελευταία δέκα χρόνια κατοικώ στο Βέλγιο. Η πολιτική δεν ήταν για μένα μια αβίαστη επιλογή, καθώς το βαρύ και ενίοτε αρνητικό φορτίο που είχε, την καθιστούσε μη ελκυστική. Όμως το κάλεσμα του Νίκου Ανδρουλάκη σε μια πολιτική συστράτευση για την αναγέννηση της σοσιαλδημοκρατίας, έκαμψε τους δισταγμούς μου.

Εδώ και καιρό, η κοινωνία βρίσκεται στη δίνη μιας “τέλειας καταιγίδας”: Πληθωρισμός, ακρίβεια ενεργειακή κρίση, πανδημία και προσφάτως, το τεταμένο κλίμα στα Ελληνοτουρκικά δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερο άγχος στην ήδη “λαβωμένη” ελληνική οικονομία. Είναι η σοσιαλδημοκρατία η απάντηση σε όλα αυτά;
Η Σοσιαλδημοκρατία ήταν πάντα η απάντηση διότι πρόκειται για το κοινωνικοπολιτικό μοντέλο που βασίστηκε στις έννοιες της αλληλεγγύης και της ισότητας εξομαλύνοντας τις κοινωνικές αντιθέσεις.
Επί σοσιαλδημοκρατίας κατοχυρώθηκαν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Βλέπουμε τη σημερινή σοσιαλδημοκρατία να εξελίσσεται μαζί με τις κοινωνίες και να προσαρμόζεται στις σημερινές ανάγκες των πολιτών, όχι μόνο να λειτουργεί αλλά να ακμάζει στην Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Φινλανδία και άλλες χώρες. Γιατί να μην είναι η απάντηση και στη χώρα μας;

Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, με την εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη, έχει τα “φώτα της δημοσιότητας” και της κοινής γνώμης διαρκώς πάνω του. Με σύνθημα την “ανανέωση”, την “πολιτική αυτονομία και την ενότητα” η δημοκρατική παράταξη επανακάμπτει και έρχεται δυναμικά στο προσκήνιο ως πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Πιστεύετε πως μπορεί να επιτευχθεί η πολιτική αλλαγή που έχει ανάγκη αυτός ο τόπος; Είναι το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ το πολιτικό όχημα και αν ναι, γιατί;
Αν ένα κόμμα μπορεί να φέρει στη χώρα την πολιτική αλλαγή αυτό είναι ένα κόμμα που περπατά δίπλα στον πολίτη, ένα κόμμα ανοιχτό και φιλοευρωπαϊκό, που βρίσκεται στο κέντρο των εξελίξεων, έχει αντίληψη των σύγχρονων προβλημάτων και μπορεί να προτείνει εφικτές λύσεις.
Ο αγώνας όλων μας είναι το ΠΑΣΟΚ- Κίνημα Αλλαγής να ξαναριζώσει στην κοινωνία. Το μοντέλο διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, μπορεί να διαφημίστηκε ως συνώνυμο της αξιοκρατίας , αλλά κατέληξε να είναι άσκηση εξουσίας από μια παρέα παράγοντας πολιτικές για τους λίγους. Ο Αλέξης Τσίπρας και η πολιτική του σύμπραξη με την ακροδεξιά κακοποίησε κάθε έννοια συναίνεσης και συνεργασίας. Και οι δύο απογοήτευσαν. Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ αποτελεί τη μόνη αυθεντικά ευρωπαϊκή και σοσιαλδημοκρατική λύση στη χώρα αυτή τη στιγμή.

Η νέα γενιά, εδώ και πάνω από μια δεκαετία, βλέπει τα όνειρά της και τα σχέδιά της να καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος μπροστά στην κρίση και την πόλωση. Μια γενιά που χαρακτηρίστηκε “βολικά” από κάποιους ως “απολιτικ” έχει τα ηνία της παράταξης που χτυπήθηκε και λοιδορήθηκε από το υπάρχον δίπολο εξουσίας όσο κανένας άλλος. Είναι αυτό ένα “σημείο” στο οποίο μπορούμε να σταθούμε και να ελπίσουμε για κάτι καλύτερο στο μέλλον;
Δεν έχει ευθύνη η νέα γενιά αν έχει χαρακτηριστεί απολιτίκ. Απολιτίκ= απογοητευμένη. Την ευθύνη την έχει ένα απαρχαιωμένο εκπαιδευτικό σύστημα σε έναν συνεχώς εξελισσόμενο κόσμο. Η νέα γενιά έχει υποφέρει περισσότερο από όλες τις προηγούμενες σε εργασιακό και ψυχικό επίπεδο.

Το πρόβλημα των νέων πριν από 30 χρόνια ήταν σε ποια ηλικία θα βγουν στην σύνταξη. Οι σημερινοί νέοι δυστυχώς ξεκίνησαν με δεδομένο ότι με το υπάρχον ασφαλιστικό σύστημα μπορεί και να μη λάβουν σύνταξη.
Επιπλέον πρέπει να παλέψουν διπλά ώστε να βρουν εργασία, βάσει ανταγωνισμού και οικονομικής κρίσης. Τους στερήθηκε λοιπόν το δικαίωμα να εργάζονται και να αμείβονται.

Θεωρώ ότι η νέα γενιά παρότι βομβαρδίζεται από υπέρ-πληροφόρηση και fake news, ενδιαφέρεται πραγματικά για όσα την αφορούν.
Αυτή η νέα γενιά ήρθε η ώρα να βγει μπροστά και να διεκδικήσει όσα στερήθηκε. Το ίδιο ισχύει και για την πολιτική σκηνή της χώρας, όχι μόνο της παράταξης.

Ως μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου, ποιοί είναι οι στόχοι σας για την επόμενη ημέρα;
Στόχος μου είναι να προτείνω λύσεις και βέλτιστες πρακτικές που ήδη εφαρμόζονται από ευρωπαϊκές σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις και θα αναβαθμίσουν δομές και λειτουργίες του κοινωνικού κράτους ώστε να μην επωμίζονται οι πολίτες το βάρος μιας κουραστικής και επίπονης καθημερινότητας.

Θα είστε έτοιμοι σε περίπτωση προκήρυξης πρόωρων εθνικών εκλογών; Τι απαντάται σε όσους ρωτάνε επίμονα: “Με ποιούς θα πάτε την επόμενη των εκλογών;”
Είμαστε ήδη έτοιμοι. Το κόμμα έχει ανασυνταχθεί, τα ψηφοδέλτια συμπληρώνονται. Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ έχει σαφείς θέσεις, πρόγραμμα και ταυτότητα και ζητά από τους πολίτες τη δύναμη να αλλάξει τους συσχετισμούς. Η λαϊκή ετυμηγορία θα είναι καταλυτική για τις εξελίξεις.

Γιατί έφυγαν οι νέοι;

Γιατί ακόμα αναρωτιόμαστε γιατί έφυγαν οι νέοι; Όσοι έφυγαν θεώρησαν ότι η χώρα τους τους φέρθηκε άδικα αλλά και όσοι έμειναν αισθάνθηκαν ότι σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος της κρίσης βιώνοντας ακόμα μεγάλες δυσκολίες στην καθημερινότητα. Οι νέοι έφυγαν για τους ιδίους λόγους που ακόμα ταλαιπωρούν όσους έμειναν.

Αφού έχει χυθεί πολύ μελάνι στη συζήτηση για την ανεργία στους νέους, την ημι-απασχόληση, τους χαμηλούς μισθούς και τις κακές συνθήκες εργασίας, μια σειρά από πρακτικά θέματα κάνουν την επιλογής της παραμονής στην Ελλάδα να μοιάζει με άθλο. Η εικόνα είναι ξεκάθαρη. Κατέχουμε την πρωτιά στους νέους 25-34 ετών που κατοικούν με τους γονείς τους μιας και το κόστος στέγασης και οι λογαριασμοί ξεπερνούν το 50% του μισθού.

Για κοινωνική κατοικία ούτε λόγος, ούτε ως έννοια ούτε ως πολιτική. Άρα τι μένει ως δέλεαρ; Το σύστημα υγείας ή η πρόνοια; Η διόλου σύγχρονη δημόσια εκπαίδευση που έχει απαξιωθεί ή ένα στιβαρό σύστημα δημόσια διακυβέρνησης ως «εγγυητής» στη ζωή και τη σχέση πολίτη κράτους; Η ανύπαρκτη αξιοκρατία, ή η θέση της γυναίκας στον εργασιακό χώρο; Ποιος νέος άνθρωπος από όσους έφυγαν θα θελήσει να επιστρέψει και ποιος από όσους έμειναν μπορεί να δημιουργήσει οικογένεια και να ευτυχήσει σε αυτές τις συνθήκες;

Ας μη μας κάνει λοιπόν εντύπωση ότι ακόμα και σήμερα το 57,8 % των Ελλήνων δηλώνει ότι θα έφευγε στο εξωτερικό (έρευνα της ΔιαΝΕΟσις, με τίτλο «Τι πιστεύουν οι Έλληνες 2022»). Αυτές οι αδικίες εις βάρος της νέας γενιάς δεν λύνονται με κουπόνια μικρότερης φορολογίας σαν αυτά που χάρισε η κυβέρνηση. Χρειάζονται σαφείς πολίτικες, ασφάλεια και προοπτική.

Μόλις 3800 Έλληνες του εξωτερικού γράφτηκαν στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους για να ψηφίσουν στις επερχόμενες εκλογές. Είναι αλήθεια πως ο νέος νόμος φέρνει αρκετά διαδικαστικά εμπόδια όμως το θλιβερό είναι ότι από όσους γράφτηκαν οι περισσότεροι είναι μεγαλύτερης ηλικίας, νοσταλγοί της πατρίδας και του παρελθόντος. Οι νέοι που έφυγαν από επιλογή ούτε νοσταλγία νιώθουν ούτε θέλουν διακαώς να επιστρέψουν. Προτιμούν εάν βολέψει να συνδυάσουν ένα «εκλογικό» σαββατοκύριακο στην Ελλάδα ώστε να δουν φίλους και συγγενείς και να επιστρέψουν στις χώρες που αισθάνονται ότι τα σημαντικά ζητήματα (εργασία, υγεία, παιδεία) είναι λυμένα.

Το ΠΑΣΟΚ επέστρεψε, θέλει και μπορεί

Όταν εκλέχθηκε ο Νίκος Ανδρουλάκης το Δεκέμβρη του 2021 νέος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, δεσμεύτηκε να τιμήσει την εντολή των ψηφοφόρων για ανανέωση, πολιτική αυτονομία και ενότητα. Από τα τρία, το μεγαλύτερο στοίχημα του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής για τη νέα εποχή ήταν εάν θα προχωρήσει με ανανέωση ή με ανακύκλωση «μιας από τα ίδια». Ένα χρόνο μετά, ο απολογισμός βρίσκει το κόμμα διαφορετικό, ανοιχτό και οργανωμένο. Ένα κόμμα προοδευτικό, ρεαλιστικό, με όραμα για τη πατρίδα και σαφές ευρωπαϊκό πρόσημο.

Στο χρόνο που πέρασε, τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής απέδειξαν έμπρακτα ότι ενδιαφέρονται για την πορεία της παράταξης, αναγεννήθηκαν οι τοπικές οργανώσεις, εκλέχθηκε η νέα Κεντρική Επιτροπή μετά από ένα επιτυχημένο συνέδριο, εκλέχθηκε το νέο Πολιτικό Συμβούλιο, συστάθηκε η Επιτροπή ψηφοδελτίων, στελεχώθηκαν οι τομείς και το κόμμα οργανώθηκε από την αρχή. Η αρχιτεκτονική των ψηφοδελτίων που θα ανακοινωθούν σύντομα, διασφάλισε με διαφάνεια και αξιοκρατία την κατά 50% τουλάχιστον ανανέωση των προσώπων των προηγούμενων ψηφοδελτίων και την κατά 30% τουλάχιστον συμμετοχή των νέων κάτω των 40 ετών δίνοντας τη δυνατότητα αντιπροσώπευσης σε ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας εκτός των μελών και φίλων της παράταξης.

Κάνοντας το σύνθημα της «ανανέωσης» πράξη, ο Νίκος Ανδρουλάκης κατάφερε να προσελκύσει ανθρώπους που δεν είναι επαγγελματίες πολιτικοί, όπως νέες εργαζόμενες γυναίκες, που ναι μεν ήθελαν να ασχοληθούν με τα κοινά, διακατέχονταν όμως από τον δικαιολογημένο φόβο για το ελληνικό πολιτικό σύστημα που έχει απαξιωθεί την τελευταία δεκαετία στη χώρα μας.

Όσο η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ ψάχνουν καρέκλες, το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής εργάζεται για να προτείνει σαφείς και πρακτικές λύσεις που θα κάνουν την καθημερινότητα των πολιτών εύκολη και όχι απλά υποφερτή. Στόχος είναι να χτιστεί μια υγιής σχέση κράτους-πολίτη στην οποία η αλληλεπίδραση με τον κρατικό μηχανισμό δεν θα είναι πονοκέφαλος και οι πολίτες θα μπορούν να βασιστούν σε υψηλών προδιαγραφών υπηρεσίες.

Αδιαμφισβήτητα, ένα κόμμα για να θεωρείται δημοκρατικό οφείλει να κινείται θεσμικά και το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής έχει αποδείξει πολλές φορές στην πολιτική του διαδρομή ότι σέβεται τους θεσμούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη υπόθεση των υποκλοπών όπου ο Νίκος Ανδρουλάκης κινήθηκε θεσμικά από την πρώτη στιγμή ακολουθώντας το δρόμο της δικαιοσύνης και αποφεύγοντας να μπει σε μικροπολιτική αντιπαράθεση για τα μάτια του κόσμου.

Οδεύοντας προς τις κάλπες, το ΠΑΣΟΚ με το Νίκο Ανδρουλάκη στο τιμόνι έχει κάθε λόγο να είναι αισιόδοξο ότι θα διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στον πολιτικό χάρτη πρωτίστως για τις θέσεις και τις ρεαλιστικές προτάσεις του και όχι κάνοντας «αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση». Το σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα που προτείνει σε συνδυασμό με βασικές αξίες που διέπουν τον ίδιο και το κόμμα (αξιοκρατία- διαφάνεια- εντιμότητα) είναι μια καλή βάση για να πούμε ότι το ΠΑΣΟΚ επέστρεψε, θέλει και μπορεί.

Στέγαση: Κοινωνικό δικαίωμα σε απειλή

Της Ελένης Χρονοπούλου, μέλος ΠΣ ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, νομικός σύμβουλος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Με την ακρίβεια στα αγαθά πρώτης ανάγκης να καλπάζει και εν όψει ενεργειακής κρίσης, έρχεται στο προσκήνιο διαρκώς το κρίσιμο ζήτημα της στέγασης.

Οι πολίτες ασφυκτιούν, τα ενοίκια σε συγκεκριμένες περιοχές είναι στο «κόκκινο», ενοικιαστές βρίσκονται στο δρόμο μην μπορώντας να ανταποκριθούν σε αυξήσεις έως και 30%. Όταν το 62,1% των ενοικιαστών στη χώρα μας δαπανούν άνω του 50% του εισοδήματος τους για το κόστος στέγασης (ενοίκιο και λογαριασμοί) δεν μιλάμε πλέον για ζήτημα μη αξιοπρεπούς διαβίωσης αλλά για ζήτημα επιβίωσης.

Ένας προσωρινός ήπιος έλεγχος ενοικίων ως μέρος μιας πολύπλευρης στρατηγικής μπορεί να αποδειχθεί η κατάλληλη λύση για τον περιορισμό της αύξησης των τιμών σε συγκεκριμένες περιοχές ώστε να καταστήσει τη στέγαση πιο προσιτή.

Μέτρα ελέγχου ενοικίων εμφανίζονται σε διάφορες μορφές σε όλη την Ευρώπη, που κυμαίνονται από αυστηρά ανώτατα όρια στο αρχικό ενοίκιο ή επιτρέπουν τη δωρεάν διαπραγμάτευση του αρχικού ενοικίου αλλά προβλέπουν μέτριες μελλοντικές αυξήσεις ενοικίων.

Τον Φεβρουάριο του 2022 η Ισπανία επέβαλε έλεγχο ενοικίων ως μέρος του πρώτου εθνικού νόμου για το «δικαίωμα στη στέγαση». Ο νόμος επιτρέπει στις περιφερειακές κυβερνήσεις να επιβάλλουν ανώτατα όρια ενοικίων για διαμερίσματα που ανήκουν σε ιδιοκτήτες με 10 ή περισσότερα ακίνητα, σε «κόκκινες» περιοχές. Περιλαμβάνει επίσης δέσμευση του 30% των νεόδμητων μονάδων για δημόσιες κατοικίες χαμηλού εισοδήματος. Η Γερμανία σε ομοσπονδιακό επίπεδο εισήγαγε ένα «φρένο ενοικίασης» ήδη το 2015 σε περιοχές με «τεταμένη κατάσταση στέγασης». Στην Ιρλανδία οι ετήσιες αυξήσεις ενοικίων σε «ζώνες πίεσης» περιορίζονται είτε σύμφωνα με το ποσοστό του γενικού πληθωρισμού ή στο 2% ετησίως, όποιο είναι χαμηλότερο.

Ωστόσο, ο έλεγχος των ενοικίων δεν πρέπει να αποτελεί μια μακροπρόθεσμη ή μοναδική επιλογή. Χωρίς επαρκές δημόσιο απόθεμα κατοικιών που θα διατίθενται προς ενοικίαση, χωρίς αξιοποίηση του Ταμείου Ανάκαμψης και των Ευρωπαϊκών προγραμμάτων για ανακαίνιση χιλιάδων κατοικιών, χωρίς οικοδόμηση κατοικιών σε ζώνες ευκαιριών ενθαρρύνοντας την ανάπτυξη σε περιοχές που χρειάζονται οικονομική ώθηση· Εν ολίγοις: χωρίς ολοκληρωμένη δημόσια πολιτική στέγασης το πρόβλημα θα παραμένει.

Με ένταξη για ανακαίνιση μόλις 100 κατοικιών στο Ταμείο Ανάκαμψης όταν άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Πορτογαλία, έχουν εντάξει 26.000 και χωρίς κανένα μέτρο ελέγχου ενοικίων σε εφαρμογή, το κοινωνικό δικαίωμα της στέγασης μοιάζει είδος σε απειλή.

Η θέση της Ελλάδας στην κλιματική κρίση

Την περασμένη εβδομάδα στη Βόννη έπεσε η αυλαία στην ετήσια διάσκεψη του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή με περιβαλλοντικές οργανώσεις να κατηγορούν ευθέως ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ότι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τα αποθέματα ορυκτών καυσίμων του αναπτυσσόμενου κόσμου, αποφεύγοντας να τις βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν την κλιματική κρίση.

Καθώς η απειλή της κλιματικής αλλαγής αυξάνεται παγκοσμίως, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι συνθήκες διαβίωσης γίνονται όλο και πιο επισφαλείς σε όλο τον κόσμο. Ολόκληροι πληθυσμοί υφίστανται ήδη τις επιπτώσεις, αλλά τα ευάλωτα άτομα που ζουν σε ορισμένες από τις πιο εύθραυστες και πληγείσες από συγκρούσεις χώρες συχνά ζημιώνονται δυσανάλογα. Οι πρόσφυγες, οι εσωτερικά εκτοπισμένοι και οι απάτριδες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της κλιματικής έκτακτης ανάγκης.

Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR), oι κίνδυνοι που προκύπτουν από την αυξανόμενη ένταση και συχνότητα των ακραίων καιρικών φαινομένων προκαλούν ήδη κατά μέσο όρο περισσότερους από 20 εκατομμύρια ανθρώπους ετησίως να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

Ξεπερνώντας το ρητορικό ερώτημα του ποιος ευθύνεται για τη σημερινή κατάσταση δεν έχουμε το χρόνο να στεκόμαστε πλέον μόνο σε αριθμούς. Οι στόχοι της Συμφωνίας των Παρισίων δεν είναι αρκετοί εφόσον το διακύβευμα πλέον δεν είναι η ανατροπή του προβλήματος αλλά η προσαρμογή μας σε αυτό. Ας μην ξεχνάμε ότι κλιματική αλλαγή δεν σημαίνει μόνο ακραίες καιρικές συνθήκες αλλά μαζικές αναταραχές σε παγκόσμια κλίμακα αυξάνοντας το ενδεχόμενο συγκρούσεων.

Λαμβάνοντας υπόψιν ότι η χώρα μας βρίσκεται σε γεωγραφικά στρατηγικό σημείο στην Ανατολική Μεσόγειο όπου η θερμοκρασία αυξάνεται τρείς φορές ταχύτερα, έναντι του παγκόσμιου μέσου όρου, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι μονόδρομος. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έχει θέσει την προγραμματισμένη ενεργειακή μετάβαση αλλά και την ενεργειακή ασφάλεια σε κίνδυνο.

Η Ελλάδα πρέπει:

Σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, κύριος πυλώνας για την αντιμετώπιση της κλιματικής μετανάστευσης πρέπει να είναι η δημιουργία οικονομικών ευκαιριών σε κοινωνίες που απειλούνται άμεσα από την περιβαλλοντική αλλαγή.

Σε μια εποχή που βαδίζουμε προς την κατοχύρωση της πρόσβασης στο διαδίκτυο ως ανθρώπινο δικαίωμα πόσο οξύμωρο θα είναι να κινδυνεύει ο κόσμος από εμπόλεμες ζώνες για το νερό, το υπέρτατο αγαθό της ζωής.

Ελένη Χρονοπούλου, μέλος πολιτικού συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ- Κίνημα Αλλαγής και νομικός σύμβουλος Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Κράτος δικαίου, η ουσία της δημοκρατίας

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2022. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ ανατρέπει τη συνταγματική ισχύ του δικαιώματος στην άμβλωση με μια απόφαση που έρχεται σαν κεραυνός εν αιθρία. Η είδηση γίνεται πρωτοσέλιδο σε ολόκληρο τον κόσμο και το ζήτημα του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έρχεται ξανά στο προσκήνιο. Όσο απορροφημένοι και αν είμαστε με την εκάστοτε οικονομική κρίση, απόρροια πολέμου ή πανδημίας, η συζήτηση θα καταλήγει πάντα, έστω και ετεροχρονισμένα, στην ουσία της δημοκρατίας: το κράτος δικαίου.

Ο μόνος τρόπος να λειτουργήσει μία δημοκρατία είναι με βάση το τρίπτυχο «κράτος δικαίου-δικαιοσύνη-ανθρώπινα δικαιώματα», έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες. Το κράτος δικαίου είναι ο μηχανισμός που διασφαλίζει στους θεσμούς να παίρνουν δίκαιες αποφάσεις. Δίκαιες αποφάσεις, δηλαδή δικαιοσύνη, σημαίνει σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα και κατ’ επέκταση ισότητα. Εγγύηση για τη διασφάλιση της ισότητας αποτελεί η αξιοκρατία.

Ο Barack Obama ανέφερε πρόσφατα σε ένα podcast ότι οι Αμερικανοί πολίτες δεν γνωρίζουν τι μπορεί να κάνει το κράτος για αυτούς, παρά διαμορφώνουν άποψη με βάση τι δε λειτουργεί. Το ίδιο ισχύει δυστυχώς και στη χώρα μας. Οι Έλληνες δεν είχαμε ποτέ καλή σχέση με το κράτος, αντιλαμβανόμαστε το κράτος σαν τιμωρό, έναν εχθρό που θα μας βάλει τρικλοποδιές. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι η εμπιστοσύνη των πολίτων στις δημοσιές υπηρεσίες, στο εθνικό κοινοβούλιο και τα ΜΜΕ είναι στον πάτο. Φταίει όμως ο πολίτης για αυτό; Μια σειρά από στοιχεία δείχνουν πως όχι.

Σύμφωνα με την έκθεση του 2021 της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το κράτος δικαίου, εξακολουθούν να υπάρχουν ανησυχίες σχετικά με τη διαδικασία διορισμού στις ανώτερες θέσεις δικαστών και εισαγγελέων, η μερική ψηφιοποίηση των διαδικασιών δεν επαρκεί όταν εκκρεμούν υποθέσεις προς εκδίκαση για το 2026 ή και αργότερα, ενώ βρισκόμαστε στην κορυφή σε παραβάσεις Ευρωπαϊκού δικαίου.

Το ότι δε βλέπουμε βελτίωση στην καθημερινότητα του Έλληνα πολίτη όμως δεν αφορά μόνο στην απονομή δικαιοσύνης αλλά πρωτίστως στην έλλειψη αξιοπιστίας στους θεσμούς και τη δημόσια διοίκηση. Η συζήτηση στρέφεται πάντοτε στο μικρό έναντι του μεγάλου κράτους, στην προσέλκυση επενδυτών έναντι δημοσίων επενδύσεων κτλ. Είναι αφοριστικό να μην μπορούμε να αφήσουμε τη μπίλια να κάτσει κάπου στη μέση. Σημασία δεν έχει το πόσο μεγάλο είναι ένα κράτος αλλά ποσό αποτελεσματικό είναι. Οι περιφέρειες και οι δήμοι έχουν διαφορετικές αρμοδιότητες, αλλά συνεννοούνται; Τα υπουργεία έχουν συστηματική επικοινωνία ώστε η χάραξη πολιτικής να είναι ομοιόμορφη; Ο πολίτης έχει επαρκή πληροφόρηση ώστε να εξυπηρετηθεί εύκολα και ταχεία;

Ο δρόμος για ευρωπαϊκές αξιοκρατικές κοινωνίες άνοιξε με ισχυρούς θεσμούς, ανεξάρτητη δικαιοσύνη και αξιοκρατία στη δημόσια διοίκηση. Το Βέλγιο, που βρίσκεται σχεδόν 14 θέσεις πάνω από την Ελλάδα στον δείκτη κράτους δικαίου της Παγκόσμιας Τράπεζας, έμεινε χωρίς εκλεγμένη κυβέρνηση λόγω εκλογικού συστήματος για 592 ημέρες χωρίς να παραλύσει. Πόσο εφιαλτικό θα ήταν ένα τέτοιο σενάριο για τα ελληνικά δεδομένα.

Στον αντίποδα ενός «επιτελικού κράτους» οι Σκανδιναβικές χώρες, που σπάνε κάθε ρεκόρ στο κράτος δικαίου, απαντούν με περισσότερο «κοινωνικό κράτος». Παρατηρούμε υψηλούς φόρους (όχι ιδιαίτερα υψηλότερους από την Ελλάδα) με αντάλλαγμα δημόσια παροχή κοινωνικών υπηρεσιών υψηλού επιπέδου, επενδύσεις σε υπηρεσίες που αφορούν τους πολίτες, επιμερισμό κινδύνου σε ολόκληρη την κοινωνία (κράτος και πολίτες δεν είναι ξένοι) και έγκαιρη προσαρμογή των εργαζομένων στις μεταρρυθμίσεις και την παγκοσμιοποίηση.

Γιατί οι άλλοι μπορούν και εμείς όχι;

Επειδή ζούμε κάτι παράλογο επί δεκαετίες: η έννοια του κράτους έχει ταυτιστεί με την εκάστοτε κυβέρνηση. Για να σπάσει αυτό το απόστημα πρέπει το κράτος-«ξένος» να απεμπλακεί πλήρως από τις πελατειακές πρακτικές και την αναξιοκρατία, οι νόμοι που υπάρχουν να εφαρμόζονται, η δικαιοσύνη να είναι ανεξάρτητη και το κράτος να υπηρετεί τις ανάγκες του πολίτη με κοινωνικό και όχι κατασταλτικό πρόσημο. Μια τέτοια μετάβαση σε ένα πραγματικό κράτος δικαίου δε θα είναι εύκολη όμως είναι η μόνη ευκαιρία να ζούμε ελεύθεροι σε μια δίκαιη κοινωνία. Μόνο ένα κράτος δικαίου μπορεί να εγγυηθεί τα ανθρώπινα δικαιώματα ώστε να μη βρεθούμε μια μέρα εμείς στον πολιτισμικό μεσαίωνα με τον οποίο φλερτάρουν επικίνδυνα οι ΗΠΑ.